De Vrije Plaats vormde het snijpunt van drie hoofdwegen die het oorspronkelijke dorp in de richting van de respectieve stadspoorten naar het oosten, zuiden en westen kruisden. Ooit ook wel als "Markt" aangeduid, was het sinds de late middeleeuwen het centrum van het dorpsleven.
De langs de plaats begrenzende gevelgebouwen stammen uit de 17e - 19e eeuw. De westelijke bouwmuren, die gedurende de 19e en 20e eeuw meerdere keren zijn uitgebreid, gaan in essentie terug op de "Gemeentefeuerkammer" (vermeld in 1594) en de "Gemeenteschuur" (vermeld in 1626).
De noordelijke wand van de plaats vormt aan de achterkant het sterk gewijzigde voormalige gemeentebakhuis (Backesgasse), waar tot 1848 - goed verwarmd - de ambtslocaties van het eerste bestuur waren ondergebracht.
Hoewel deels nog slechts in basisvormen herkenbaar, weerspiegelen de overige grotere woon- en bedrijfsgebouwen rondom dit dorpscentrum het voor Rheinhessen zo kenmerkende beeld van gesloten barokke hofcomplexen langs de straat.
In het middelpunt van de plaats bevond zich tot 1844 de "Weed", een kunstmatig aangelegde vijver die als vee Drinkplaats en brandbestrijdingspunt diende. In het weeghuisje bevond zich de gemeentewaaig.
Aan de oostzijde benadrukt nu een als "Waterwerk" aangeduid zandstenen bron in eenvoudige stijl de technische prestaties van de late 19e eeuw.
De landelijke sier van de Vrije Plaats is tegenwoordig de uit een nabijgelegen wijndomein afkomstige, uitstekend bewaarde eikenhouten pers (18e eeuw).
ZoekenMenu