De in de volksmond vaak als „Selztaldom“ aangeduide kerk heeft deze titel niet ten onrechte. Voordelig gelegen aan de rand en daarmee ver reikend bepalend voor het dorpsbeeld en het landschap, is het een opmerkelijk bewijs van de kerkenbouwkunst van de late 19e eeuw. In 1888, na een bouwtijd van nog geen twee jaar, in neoromaanse stijl gebouwd, sluit de parochiekerk heel bewust aan bij de geesteshouding van die tijd. Kenmerkend daarvoor verkondigden de inscripties van de eerste klokken sacrale-vaderlandse uitspraken van de twee laatste Duitse keizers. De buitenste bouwmaterialen zijn voor het grootste deel uit de regio afkomstig. Krachtige kalkstenen blokken wisselen meesterlijk af met sterk gemarmerde zandsteenelementen. Boven het kruisvormige grondplan verheft zich een goed proportioneel octagon. De massieve toegangspoort siert een tympanonrelief met het Lam Gods dat op het boek met de 7 zegels ligt. Tot de opvallend edele binneninrichting behoren vooral de kleurige glas-in-loodramen van de grote rozetten in het transept en de koorvensters, hoogspannende triomfbogen met eigenaardige astrologische symbolendecoraties en een zeer plastisch ogende houten cassetteconstructie van het plafond in het lange schip.
Op de oostelijk aangrenzende begraafplaats herinnert de historiserend aangelegde grafkelder van de familie Gerhardt eraan dat hun materiële vrijgevigheid in 1888 een essentieel aandeel had in de geslaagde uitvoering van het ambitieuze nieuwbouwproject van de parochie.
Iets afzonderlijk verwijderd staat hier een bemerkenswaardig ongewoon vervaardigde “Napoleonsteen”. In 1844 geschonken door de onder Franse vlag gediend hebbende veteranen uit Großwinternheim ter nagedachtenis aan de deelnemers aan de Napoleontische veldtochten.
